‘Een moord voor een knuffel’

Blij waren we, die 1e keer dat we weer live mochten trainen. Het geluid van de buitendeur klonk hetzelfde, de stappen op de trap vertrouwd, de heldere groet van mijn collega Marieke, als vanouds. Het tovert altijd spontaan een glimlach op m’n gezicht en dan geven we elkaar een knuffel…althans dat was onze routine…en die keer niet.

We keken elkaar aan, met onze armen onnozel in de lucht, we zeiden alleen maar: stom he…haalden onze schouders op en verlegden onze focus op ons plezier in live trainen. We voelden hoe teer vrijheid en het recht van nabijheid is.

M’n 89 jarige moeder, kranig type, alleen wonend, godzijdank niet in zo’n huis.
Ze sloeg zich erdoor heen. Ik hield braaf afstand, natuurlijk om haar te beschermen. Een knuffel zou haar dood kunnen betekenen en misschien van al die andere oudjes in haar straat. Misschien roei ik er wel een heel dorp mee uit. Weken verstreken, het gevaar week en nu ‘doe ik een moord voor een knuffel.’

Het recht van aanraking bij wet beperken tot mensen in éen huishouden, het klinkt zo logisch in een crisis. Tijdelijk hebben we het opgebracht. Met liefde en vertrouwen op een overheid die van het volk houdt en zo ethisch is, dat ze dienaar van het volk is en niet andersom. Die weet dat eerlijkheid het langst duurt en dat achterhouden van informatie een beetje jokken is. Dat iedere politicus elke dag beseft dat hun stoel opgewarmd werd door een stem van een burger. Zonder onze stem, geen macht, geen Porsche of Tesla, geen maatpak, vakantie of salaris en daar zijn ze tot hun tenen bewust van. Wij geven hen het opperste vertrouwen, dat ze de verleiding weerstaan om naar 1 kant wijzende pijpen te dansen.

Nu…vraag ik mij af, staan ze wel open voor alternatieven?
Wetenschap in essentie, is niet in steen gebeiteld maar heeft zijn basis in gezonde twijfel. Durven ze dat wel of zijn ze zelf bang, besmet met het angst virus? Te lang onder hoogspanning staan, zet ook hun brein onder druk, wat hun heldere denken wellicht versluierd? Het zijn ook maar gewoon mensen, vast veel te lang niet geknuffeld.

De kennis over het virus nam toe, nieuwe inzichten liggen op tafel, maar nog niet in het beleid. Van Dissel met zijn lange betogen, geeft geen antwoord op kritische vragen. Hoe kun je beweren dat de 1.5 meter ‘de bepalende succes factor was’, als je een tsunami aan maatregelen nam. Demonstraties worden nu verboden, de polariteit neemt toe, in plaats van knuffels en water bij de wijn, worden knuppels gebruikt, zelfs op ‘t dappere bloemenmeisje.Conflicten over afstand en nabijheid trekken door families, vriendenkringen en bedrijven…als die laatste nog bestaan. Verdeel en heers? Waar heb ik dat eerder gehoord? Hier kun je het vinden: HISTORIEK.

Ik wil nog steeds vertrouwen op de positieve intentie van de politiek en dat ze bereid zijn naar het effect te kijken van het beleid en de noodwet. ik vertrouw op gezond verstand, ik vertrouw erop dat we er met elkaar uitkomen. Ik vertrouw dat het recht op demonstratie behouden blijft. Ik vertrouw dat we het recht op meningsuiting hebben en houden.Bovenal wil ik kunnen blijven vertrouwen op mijn medemens.

Daarom doe ik ‘een moord voor een knuffel’.
Een knuffel ont stresst, het kalmeert. Met een kalm brein, kun je weer helder denken, spreken, stemmen, beslissen en kiezen. Bovendien heeft het een positief effect op je immuunsysteem, waardoor het risico dat je ziek wordt na een besmetting daalt.
Oxytocine is het knuffel hormoon en wat blijkt…het is ook het moraal verhogend hormoon. Hoe hoger de oxitocine spiegel, hoe hoger het moraal en hoe lager hoe egoïstischer.(Bron:Paul Zak neuro-econoom.)

Knuffel die oudjes, je collega, de politie, knuffel ze allemaal tegelijk 8 maal per dag, het liefste buiten of in een goed geventileerde ruimte. Het zou ons zomaar verder kunnen helpen.

Wie weet hebben onze politici daar ook iets aan.

Laat NLP je helpende hand zijn om wakker te blijven.
28 juli NLP webinar, gratis, ben jij erbij?